امشب میون این خاطره های تلخ بی رمق به دنبال اون حادثه می گردم که نفهمیدم کی و کجا تو رو از من گرفت اما عزیز من اگر در آغوش سرد خاطرات ؛ ترانه اي براي زمزمه كردن دارم ...

اگر قدمهاي پر هياهويم هنوز ؛ مسافر جاده هاي سرد  شبانه است ، اگر دلم همچنان  ؛ اسير "فريب هاي زيبا " مي شود، اگر احساسم همچون كودكيست كه غمش ؛ بوسه اي گرم است و نگاهم همچون سكوتي ست كه دلخوشيش ؛ صداي خشك دلبر است ،همگی تاوانی است برای عاشق ماندن....

از کوچه های حادثه به آرامی می گذرم ، با دستهایم چشمانم را محو می کنم تا ببینم آن کوچه بن بست تنهایی عشق را ....دلم عجیب هوای دیدنت را کرده است ، دستانم را کمی کنار می زنم و از لا‌ به لا‌ی انگشتان لرزانم نیم نگاهی به گذشته ناتمامم می اندازم ، چیز زیادی نیست و از من نیز چیزی نمانده است جز آیینه زلا‌لی که از آن گله دارم که چرا حقیقت زندگی را از من پنهان کرد... !؟ و تو ای سنگ صبور لحظه لحظه های عمر کوتاه من ، می دانم دلت آنقدر بزرگ و دریایی است که چند دقیقه ای  مرهم زخم های بی کسی ام باقی بمانی و یک امشب دیگر را با من تا سحرگاهان همنوا شوی.

به سراغت نیامدم چون روح باران زده شیدای روزهای آشنایی گرفتار تگرگی بی پایان شد و اینگونه سیلا‌ب عشق در مسیر طغیان آمال و آرزوهایم تبدیل به سراب شد.

نبودی تا ببینی که چگونه غزل در تاب یاسمن تب کرد و تا صبح نالید ، نبودی تا ببینی که آسمان چه بی قرار و معصومانه اشک می ریخت و تن سرد مرا نوازش می کرد . تو خود گفتی که دنیا فدای تو و چشمانت ، تو خود گفتی آبیِِِ آرامشِ دریا فدای نگاهت ، تو خود گفتی سرخی آتشین شقایق ها فدای قلب کوچکت...

حالا‌ از آن حرفهای رنگین اثری نیست و تمام آبی ها و قرمزها برایم رنگ باخته اند ، از تو نیز به خاطر دو رنگ بودنت شکوه ای ندارم ، چون دیگر دنیا برای من بی رنگ است. و اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم! می خواهم ترکت کنم و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم . شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی.

لحظه ، لحظه ای است جادوئی است... ! در کنج خلوت این اتاق دستهای دختری ، آرام صندوقچه ای را مهر می کند و زمزمه ای در زیر لب دارد . نوایش ضعیف نیست اما هیچ کس نمی تواند بفهمد او چه می گفت و دیگر نخواهد گفت....

از من نپرس که چرا تو خورشید شدی و من سایه.... اگر  عمق فاصله ها زیاد است و دستهای تو دور،تقصیر من نیست...عزیز دل از من نپرس که چرا  همیشه آخر کوچه های پرسه و ترانه، من می مانم و یک جفت دست منتظر یک جفت نگاه خسته..... از من نپرس که چرا از این همه حرفهای نگفتنی لبریزم...من بی تقصیرم مرد رویاهای هر لحظه ام، بیهوده لجام تقصیر را به گردن تقدیر نینداز،اگر من اینجا بین حصار غربت و  دوری ماندم و تو به آغوش فردا های نیامده پناه بردی تقصیر تقدیر نیست...

 راستی هنوز که خاطره هایمان را از یاد نبرده ای؟ چشمم را یادت هست که گفتی برای همیشه پیش نگاهت نگاهش می داری؟ حالا هر وقت دل تنگ طنین تبسمت می شوم، هر وقت دلم هوای سادگی روز دیدارمان را می کند، همدمم همان کتاب وعروسک و دو قاب زیبایی میشود که همیشه یادآور دستان مردانه ی توست که در آن کوچه ها و در دقایقی دلنشین در دستانم پیچ و تاب میخورد.

 عزیزم ، کوچولوی دوست داشتنی من ازم پرسیدی چرا هنوز دوست دارم .دلم میخواد حالا بگم و بگذرم. دوست دارم چون فهمیدم وقتی کنارتم همه وجودم، دونه دونه ی سلول هام سرشار از خواستن و داشتن توست ... حضورت منو پر از بودنت می کنه.. این جور وقتا احساس می کنم که در جهان چیزی وجود نداره که بتونه حتی برای لحظه ای، حتی برای ثانیه ای تمنای سیری ناپذیر من برای خواستنت و رضایت بی پایان من از بودنت را بلرزونه.. این جور وقت ها منم و تو با عطشی سیری ناپذیر و رضایت بی پایان از حضور و بودن تو... ؛

عاشق این لحظه هام... عاشق لحظه هایی که سلول های تن من، لحظه لحظه ی وجود من، با هر نفس تو، با حس لذتبخش لمس حضور تو از نو متولد می شن ... ؛

عاشق طعم خوش لحظه های حضور تو ام... چشم هام رو می بندم و آروم آروم طعم شیرین بودنت رو مزه مزه می کنم و به تو که برای ابد در قاب نگاهم مانده ای خیره می شم .. لبخند رضایت حضورت روی لب هام می شینه و لبریز از رضایت و لذت و به شوق برگشتن آرامش گم شده وجودم منتظر فردا می مونم...

 خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن 

خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه 

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه 

يکي با چشماي نازش دل کوچيکمو لرزوند 

يکي با دست ناپاکش گلاي باغچمو سوزوند 

تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو 

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو 

خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم 

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم 

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم 

از اين فصل سکوت و شب غم بارونو بردارم 

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني 

تو که بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني 

تو اين روياي سر در گم .خداحافظ گل گندم 

تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم 

خداحافظ گل پونه . که باروني نمي تونه 

طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه....

این متن نامه ای هست که یکشنبه به همراه ادکلن و اون گوی دوست داشتنی براش پست کردم. فردا دستش میرسه امیدوارم خوشش بیاد. خیلی دوست داشتم هدیه رو خودم بهش می دادم اما چاره ای نبود.  جعبه قلبی قرمز نشون سرخی عشقمون.فراموشت نمی کنم.

میدانم دیر است برای نوشتن.....

 چشم براه نوشته هایم بودم...خودم...آری خود دلتنگ نوشتن بودم !

ولی چه سود ؟

آن زمان که نخواهند...تو نمی توانی !

دستانم مرا به نوشتن یاری نکردند ...

قلم با انگشتانم قهر بود .....

وحتی خیال تو با ذهنم !!!!!

حرف برای گفتن بسیار دارم ..ناگفته های از جنس شنیدنی ها !

وحال که میخواهم ....

وحال که بر همه سختی  ها فائق آمده ام برای نوشتن...بغض دستانش را بر گلویم میفشارد

واشک مجالی برای گریز از چشم های بی تابم میجوید ..

ومن درمیان هجوم این همه نامردی ها باز دست وپا میزنم تا فریاد دلم را ...

نه تلاشی بس بیهوده است ...

حتی خیالت را از من گرفته ای ..

حتی اجازه نمیدهی به تو فکر کنم !

نامهربانی رااز تو باور نمیدارم...

اگر میخواهی سکوت کنم و از تو ننویسم .

اگر یادت را از من گرفته ای تا از تو ننگارم .

اگر مصلحت وقت در این می بینی ..

من نیز سر تعظیم دربرابر خواسته ات فرود خواهم آورد و تا تو نخواهی دیگر هیچ نمی نویسم.

ولی..

به گمانم آینه نیز از دیدار مکرر من خسته شده....

 امروز بارها و بارها با او به گفتگو نشسته ام  !

 نمیدانم شاید از پرسشهایم خسته شده..

هربار که به صورتی خودرا اراستم از آینه خواستم تابا من بازگوید که آیا برازنده شده ام؟؟              

آیا به قدر کفایت زیبایم ؟؟آیا هنوز هم شبنمی از جنس دلربایی بر چهره این گل می غلتد؟

 ..گل ؟؟؟ چقدر تلخ که ازیاد برده بودم این واژه زیبا را !

 دیرزمانسیت دیگر کسی مرا گل زندگیش نمی خواند ...

بگذار امروز هم  گل  باشم ..

فقط همین امروز !

 چشمان پرسشگرم را به لبهای همیشه خاموش آینه میدوزم

 واو مصمم تر ازهمیشه سکوت را نیشخند میزند !

 به کنار پنجره باز میگردم و جاده را صدامیزنم .

 بازهم مسافری به مقصد خویش بر پیکره اش نمی یابم ..

 اما هنوز ناامید نیستم .

 .کارت دعوتت را نه به گیسوی باد....

 نه به دامان قاصدک...نه به دستان باران..نه..به هیچکدامشان نسپردم تورا با آفتاب صدا کردم ...

 ودعوتم را هرروز با بارقه درخشانت بر تو گسیل داشتم میدانم که خواهی آمد !

امشب جشن تولد ماست!

 برایت شمعها روشن خواهم کرد نه به عدد عمرت به شماره ستارگان اسمان ...

هیچکس را جز تو به این میهمانی نخوانده ام !

 میخواهم باردیگر در خلوتی شاید غریب از پس این فاصله ها

 تنها به تماشایت بنشینم وهیچ نگویم ...

 بگذار شمعهای روی کیک تا آخرین نفس اشک بریزند !

 قول بده نفس گرم ومهربانت را

 برای مرگ شمعهایی که شب تارمان را روشنی بخشیده اند خرج نکنی...

 قول دادی فقط زندگی ببخشی ..

 چشمانم را برهم می نهم وکلماتی گنگ وبی معنا بر لبانم جاری میشوند !

 واژه ها نیز بنای ناسازگاری گذارده اند تا امشب مرا خجل کنند !

 برای تبریک روز میلادت ، این جملات را بارها وبارها تمرین کرده ام

 وهربار درمیانه راه ، با اشک شستشویشان داده ام ..

  تمام حرفها از ذهنم رخت بربسته اند..

 چشمانم خیسی اشک را می طلبد ..

 ولی دریغ از قطره ای ...

پنجره را میبندم شمعها را خاموش میکنم کاش هرگز نیایی ! وقتی کلامی بر زبان جاری نمیشود تا با تو باز گوید که عزیزترین تولدت مبارک "

وقتی قطره ای اشک ، غربت چشمانم را به تصویر نمیکشد تا

 بدانی روزهای نبودنت

با چشمان همیشه درراهم چه کرده .. 

وقتی آنقدر از تو دور شده ام که حتی ندانستم چه هدیه ای برایت به یادگار برگزینم

وقتی طراوت وزیبایی روزهای دور ، جایش را به خطوط شکسته ای بر چهره ام داده

نه نمیخواهم مرا دراین روزها ببینی !

 هرگز به اینجا قدم مگذار !

 هرگز ...بگذار مرا با تصویری از همان روزهای دور به خاطر سپرده باشی

 همان نقشی که همواره زیباترین غزل واژه ها را برای تبریک زادروزت نثار قلب

  مهربانت مینمود همان تصویری که همواره بهترین یادگارها را به عنوان کادوی تولدت برمیگزید

 همان چشمانی که همیشه برای تو...برای شادیهایت.. برای غمهایت ...نمناک بودند !

وهمان چهره ای که برای تو حکم زیباترین گل هستی را داشت.

 آری بگذار اینچنین درخاطرت بمانم بگذار محکوم به بی مهری شوم بی آنکه مرا ببینی

نه آنکه سایه ای سرد باشم پیش رویت که تمام خاطرات گذشته را با خود در مرداب

 خویش ببلعد !

باد سردی تا مغز استخوانم رخنه میکند وسوزشی سخت و تلخ سینه را میفشارد..

 باور نمیدارم !!قلبم آنسوی پنجره چشم انتظار آمدنت برجای مانده ..!

 وبا آخرین تپیدنها درهرنبض زمزمه میکند که:

 ".....تولدت مبارک !!!!....."

مردهای نصفه‌نیمه همه‌ی دشت من از زندگی بوده‌اند. نصفه‌نیمه از ازل ِدوستی یا نصفه‌نیمه شده در طول زمان. مرد ِقسمت‌شده با کارش، با خوابش، با همسر سابقش، با جمع‌‌های مردانه‌اش، با هنرپیشه‌ی محبوبش، با تلاطم‌های روحی‌اش، با زخم‌های قدیمی‌اش، با بی‌کاری دوستش، با مدرک فوق‌لیسانسش، با حمام آب داغش، با پادرد مادربزرگش ... من همیشه سعی کرده‌ام بخشی باشم فقط، از هیاهوی زندگی انسانی کسی که می‌خواهمش. مصرانه، خاموش و فهمیده و بالغ و صبور گوشه‌ای ایستاده‌ام به این خیال که سهمم رعایت می‌شود. بعد روزی به خودم آمده‌ام که دست‌درازی‌های ِریز ریز ِزندگی شخصی طرف آنقدر پیش آمده که از مایملک عاشقانه‌ی کوچکم خرده خاکی باقی مانده، عن‌قریب است که با هجوم بعدی ناپدید شوم.

خسته شده‌ام خدای فلان از همیشه درک کردن و حریم قایل شدن و شعور به خرج دادن و متمدنانه رفتار کردن. می‌خواهم برای مدتی نابالغ و نفهم و پرتوقع و کولی و بی‌گذشت باشم. برایم یک مرد ِدرسته بفرست. یک مرد کامل ِقاچ‌نشده.

معجون عشق و نفرت در هم فشرده را 

دیوانه وار دور خودت چرخ می زنی

تا بشکنی طلسم تنی دلسپرده را

تو٬

 "دم بزن!بگو که دلت مال من نبود 

تکرار کن حماقت از یاد برده را"

و مست میکنی و تنت سرد می شود

قی میکنی تمام قسمهای خورده را

 …...

 حالا درست پشت سرم ایستاده ای

تا رو کنی جسارت یک جسم مرده را

 می خواهی از تمام زمان پس بگیری ام

برپا کنی عدالت ناحق شمرده را

  افسوس دست ثانیه ها دفن می کند

جبران روزهای به فردا سپرده را

هفتمین روز پرگشودن هادی عزیزم

وای خدا جونم کلی واسه این دکتر ادا اصول کاری داشتم همش در عرض چند ثانیه پرید. پرینترش خراب شده  دیروز که تا ۴.۳۰ موندم واسش پرینت گرفتم موقع رفتن کلی چشم نازک کردم که یعنی خیلی پر رویی . حالا امروز اینجوری گند زدم. نیم ساعت پیش تو اتاقم در حال گاز زدن به یه کیک خوشمزه بودم و همکارم خ. م دم در داشت باهام حرف میزد منم داشتم تو نت میگشتم دنبال فیلم شبهای روشن که دکتر جون مثل جن بوداده دم در ظاهر شد. آخ که من مونده بودم این سایت های اجق وجق باز شده رو ببندم یا کیک رو قایم کنم. ازجام بلند شدم سلام کردم نه گذاشت نه برداشت فرتی نشست پشت سیستم. آییییییییییییییییییی داغ کرده بودم حالا پیش خودش فکر میکنه اینجا برام هاوایی شده  کیک نیمه گاز زده روبروش اونم که سایتای گوگول  چه شود؟ گفت تو نتی گفتم اره و جیرینگی رفتم سراغ دفتر دستکام. چقد دلم میخواست کیک دهنی تعارفش کنم سرما هم خوردم ویرووسیش میکردم حسابی. پشت سرش وایسادم و اداشو درآوردم . بو ادکلنش کل اتاقو پر کرده بود . وقتی میاد پیشم نمیدونم چرا گیج میزنه ورد۲۰۰۷ گذاشتم  دنبال آیکون پرینت میگشت پرسید اومدم  دم دستش خودم کنترل پی رو زدم( مسخره بازی درنیاریدا حال تایپ انگلیسی ندارم) . واییییییییییی خدا چقدر من بدشانسم اون روزایی که بلانسبت مثل .... کار میریزه رو سرم جناب تو اتاقش لمیده اما حالا.....

خداوندا! توراشکرکه توفیق دادی درحریم حرمت محرم شوم لبیک بگویم برگرد خانه ات طواف کنم .هاجروار سعی صفاومروه کنم ودرسرزمین وحی ودیار پاکان ومهداسلام روزهایی رابه یاد توسپری کنم واطاعت وبندگی راتمرین کنم.

خدایا!براین نعمت توراسپاس می گویم که درفضای معنوی مسجدالحرام تنفس کردم وگام جای گام اولیایت نهادم وکنار مقام ابراهیم نمازخواندم وآداب زیارت به جای آوردم.

روزها وشب  های باصفای حرم ومسجدالحرام هرگزازیادم نخواهد رفت ولحظات حضور درکنار بیت الله وچرخیدن به دور مقدس ترین بقعه عالم وطواف برگرد قبله توحیدوکانون جاذبه های الهی ارزنده ترین خاطرات من ازاین سفراست.

خداوندا!توفیق بده که گردوغبارنسیان وغفلت براین خاطرات نورانی نیفشانم.

یاری ام کن تاعهدبندگی راازیادنبرم.

خدایا مهربانا معبودا کریما!

یاری ام کن دلی راکه خانه محبت توبود به شیطان ونفس اماره نسپارم.

زبانی راکه این ایام به ذکرتومشغول بود به غیبت وتهمت ودروغ نیالایم.

قول می دهم باچشمی که به کعبه تونگریسته گناه نکنم وباگوشی که ندای تورا شنیده به حرام گوش ندهم دستی راکه حجرالاسودوکعبه رالمس کرده به سوی حرام دراز نکنم.

باپایی که که به عشق تودرحریم کعبه طواف کرده وبین صفاومروه سعی کرده وبرخاک پاک این سرزمین گام نهاده درپی خلاف ومعصیت نروم ودوباره باشیطان دوست نشوم.

خدایا!ای خدای کعبه ومسجدالحرام ای خدای ابراهیم واسماعیل ای فرستنده قرآن ای مبعوث کننده پیامبر باتوعهددوباره می بندم که صفاومعنویت این ایام راباگناه وغفلت ازبین نبرم.

خداوندا!پیمانم رابپذیروبراین میثاق شاهدباش.

توفیق بده که براین عهدوپیمان استواربمانم درراه دین وبندگی ومحبت اهل بیت وعشق ولایت وانتظارمهدی (عج) سست نشوم ووسوسه های شیطان مراازتو غافل نسازدوفراموش نکنم که بنده ام وتومولای منی وازبنده چه انتظاری دربرابر مولاست جزاطاعت وتسلیم؟!

خدایا یاورم باش تاباورم راازدست ندهم.

نصیرم باش تااسیردنیا نشوم